Disco Elysium po latach: książka, którą się gra

Disco Elysium nie zestarzało się jak gra, która czeka na remaster. Zestarzało się jak powieść, do której wraca się w innym nastroju i znajduje inny akapit.

Nie ma tu walki w potocznym sensie RPG. Są rzuty kośćmi na to, czy zauważysz szczegół, czy utrzymasz myśl, czy powiesz coś, czego rano będziesz żałował. Umiejętności nie wiszą w menu jako słupki do podbicia. One mówią. Czasem mądrze, czasem jak ktoś, komu nie należało dawać głosu. I właśnie dlatego postać nie jest awatarem gracza, tylko kimś, z kim trzeba negocjować.

Dlaczego wciąż jest wzorem

Większość gier nagradza sprawność. Ta nagradza uwagę i potrafi ukarać pewność siebie. Można przegrać rozmowę, można przegrać dzień, można obudzić się z pustką i iść dalej. Porażka nie wyrzuca do ekranu wczytywania jako jedynej pointy. Porażka jest materiałem na następną scenę.

Miasto Revachol jest małe w porównaniu z dzisiejszymi mapami i właśnie przez to gęste. Znasz zaułek, znasz człowieka w oknie, znasz pogodę. Po latach, gdy premierowe gry puchną do rozmiaru obowiązku, ta kameralność smakuje jak luksus. Dwudziestu pięciu, może trzydziestu pięciu godzin wystarczy, żeby skończyć sprawę. Nie trzeba brać urlopu.

Jeśli gra nie ma ani jednej potyczki, a i tak uczy cały gatunek, to znaczy, że gatunek za długo mylił walkę z decyzją.

Po polsku i bez pośpiechu

Tekstu jest dużo i jest tego świadomy. Po polsku da się go czytać w oficjalnej wersji językowej, co przy takiej ilości słów ma znaczenie: nie chcesz co drugi akapit zgadywać idiomu. Warto grać z dźwiękiem. Muzyka i miasto robią tu połowę nastroju, resztę robi Twoje tempo. Nie przewijaj. Ta gra nie ma „pustych” linijek.

Nie polecamy jej komuś, kto w RPG szuka ekwipunku i drzewka talentów do optymalizacji. Polecamy ją komuś, kto lubi kryminał, w którym zagadką jest także człowiek prowadzący śledztwo. Na słabszym komputerze chodzi zaskakująco spokojnie. Więcej o takich tytułach jest w poradniku gier na starszy sprzęt.